ตอนที่ 17: กำเนิด Berserker (ฉบับหมู่บ้านสเตล)

หมู่บ้านสเตล - ชายฝั่งทะเลแดง

หมู่บ้านเล็กๆ ใกล้ ทะเลแดง ที่ไม่มีใครในจักรวาลไม่รู้จัก ท้องทะเลที่นี่เป็นสีแดงฉานราวกับโลหิต มิใช่เพราะคำสาป... แต่เป็นเพราะใต้ผืนน้ำลึกนั้นมี แร่หินพิเศษแห่งพลังงาน หลับใหลอยู่

หินชนิดนี้ถูกชาวสเตลนำมาสร้างเป็น เครื่องมือหาปลา อาวุธล่าสัตว์ทะเล และอุปกรณ์ยังชีพทุกชนิด สเตลจึงเป็นหมู่บ้านที่ อยู่ได้ด้วยสองมือ และหัวใจของตนเอง

หมู่บ้านสเตลริมทะเลแดง

ท่ามกลางวิถีชีวิตเรียบง่ายนั้น มีเด็กหนุ่มคนหนึ่ง... ชื่อของเขาคือ - โชตะ

เด็กหนุ่มผู้มีรอยยิ้มเป็นมิตร ช่วยเหลืองานทุกคนในหมู่บ้าน แต่สิ่งที่เขาหลงใหลที่สุด... ไม่ใช่ทะเล ไม่ใช่ปลา หากคือ “ดาบ”

ทุกวันหลังจากงานหาปลาเสร็จ โชตะจะเดินไปที่กระท่อมหลังเก่า ของ ท่านผู้เฒ่าช่างตีดาบแห่งสเตล ประกายไฟจากเตาหลอม สะท้อนอยู่ในดวงตาของเด็กหนุ่มเสมอ

ผู้เฒ่า: “ดาบที่ดี... ไม่ใช่แค่คม มันต้องมีจิตวิญญาณของผู้ถืออยู่ด้วย”

โชตะไม่เข้าใจความหมายนั้นทั้งหมด แต่หัวใจของเขากลับสั่นไหวทุกครั้งที่ได้ยิน เขาไม่รู้หรอกว่า... แท้จริงแล้ว เขากำลัง รอใครบางคน มาพาเขาออกไปสู่โลกที่กว้างใหญ่กว่านี้

จนกระทั่ง... วันนั้นมาถึง

หวีดดด... บึ้มมม!!

เสียงหวีดร้องดังขึ้นจากชายฝั่ง ควันดำลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าสีแดง สมุนซาตาน บุกหมู่บ้านสเตล

พวกมันไม่ต้องการแร่ ไม่ต้องการทรัพยากร สิ่งเดียวที่พวกมันต้องการคือ... การเข่นฆ่า

การบุกรุกของสมุนซาตาน

บ้านเรือนถูกเผา! ชาวบ้านถูกสังหารต่อหน้าต่อตา! ทะเลแดง... ถูกย้อมด้วยเลือดสดๆ ซ้อนทับเข้าไปอีกชั้น

โชตะยืนแข็งค้าง มือของเขาสั่น ดวงตาเบิกกว้างกับภาพตรงหน้า คนที่เขารู้จัก... ล้มลงไปทีละคน... เสียงกรีดร้องของครอบครัวเขาดังขึ้น

โชตะ!!!

ในวินาทีนั้นเอง... บางสิ่งในตัวเขา แตกสลาย หัวใจเต้นแรงราวกับจะระเบิด เลือดในกายเดือดดาลดั่งถูกเผาด้วยไฟนรก

Voice Inside: “ฆ่ามัน... ทำลายทุกสิ่ง...”

พลังบางอย่าง ปะทุออกมาจากร่างของโชตะโดยที่เขาไม่รู้ตัว พื้นดินรอบกายแตกกระจาย เปลวเพลิงสีแดงฉานลุกโชนห่อหุ้มร่างเขา เกราะพลังงานก่อตัวขึ้นทีละชิ้น ดาบขนาดยักษ์ถือกำเนิดขึ้นจากเพลิงโทสะ

เด็กหนุ่มแห่งสเตล ไม่หลงเหลืออยู่อีกต่อไป เหลือเพียง...

Berserker แห่งการเข่นฆ่า

กำเนิด Berserker

เขาคลั่ง เขาไม่รู้จักเจ็บ ไม่รู้จักกลัว ไม่รู้จักคำว่ายั้งมือ สมุนซาตาน... ถูกฟาดล้มราวกับใบไม้แห้ง เสียงกรีดร้องถูกกลืนหายไปในทะเลเพลิง เลือดกระเซ็นเปรอะเปื้อนทั่วชายฝั่ง ไม่เหลือแม้แต่ซาก...

แต่แล้ว... เงาร่างของ ครอบครัวเขา ปรากฏอยู่ตรงหน้า ในมือของเขา... ดาบเพลิงสั่นไหว พร้อมจะฟาดฟันลงไปอีกครั้ง

และวินาทีนั้นเอง...

เสียงปริศนา: “พอแล้ว... โชตะ... นี่มันครอบครัวแกนะ...”

เสียงหนึ่ง... ดึงสติของเขากลับมาได้เพียงเสี้ยววินาที ดาบหยุดอยู่ก่อนถึงลำคอ เพียงเสี้ยวลมหายใจ โชตะทรุดลงกับพื้น เสียงหอบหายใจดังปนกับเสียงสะอื้น

โชตะ: “ผม... เกือบฆ่าพวกเขา...”

ด้วยความกลัวในตัวเอง ด้วยบาปที่มือของเขาเปื้อนเลือด โชตะจึง เลือกหนี เขาวิ่งออกจากหมู่บ้าน วิ่งเข้าสู่ ป่าลึกที่ไม่มีใครกล้าเข้าไป ไม่มีคำลา ไม่มีคำอธิบาย เหลือไว้เพียง...

ตำนานของ “ปีศาจผู้เกิดจากทะเลแดง”