ตอนที่ 18: ผู้พบกันท่ามกลางแร่เหล็กและเปลวไฟ

ป่าลึก - เขตเหมืองอาร์กัส

ป่าลึกทอดยาวไม่สิ้นสุด โชตะเดินผ่านฝน ผ่านโคลน ผ่านความหิวและบาดแผล เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเดินไปทางไหน รู้เพียงอย่างเดียวคือ... “ขอแค่... อยู่ให้ไกลจากทุกคน...”

ร่างกายที่อ่อนล้าถูกฝืนด้วยจิตใจที่แตกร้าว จนในที่สุด... สติของเขาก็ขาดหายไป

แกร๊ง... แกร๊ง...

เสียงโลหะกระทบกันเบาๆ ดังขึ้นใกล้หู กลิ่นแร่ กลิ่นเหล็ก และกลิ่นน้ำมันเครื่อง แตกต่างจากกลิ่นป่าโดยสิ้นเชิง โชตะลืมตาขึ้นช้าๆ ภาพตรงหน้าพร่าเลือน... ก่อนจะค่อยๆ ชัดขึ้น

สายตาที่พร่าเลือน

เขานอนอยู่ริมถนนหิน ด้านข้างเป็นรถขุดแร่ และเบื้องหน้าคือชายคนหนึ่ง สวมชุดช่างสีดำ ผมยาวเล็กน้อย ดวงตาคมนิ่งสงบ ชายคนนั้นมองเขาอยู่เงียบๆ

ชายปริศนา: “ยังไม่ตาย... ก็ดีแล้ว”

เสียงเรียบ นิ่ง แต่ไม่เย็นชา โชตะพยายามขยับตัว แต่ร่างกายกลับหนักอึ้งราวกับถูกกดทับด้วยภูเขา

โชตะ: “ที่นี่... ที่ไหน...”

ชายปริศนา: “อาร์กัส”

หมู่บ้านแห่งการสร้าง

วัตน์พาโชตะขึ้นรถขุดแร่ พาเข้าไปในเขตหมู่บ้าน ทันทีที่ผ่านประตูหินขนาดยักษ์ เสียงค้อน เสียงเครื่องจักร และเปลวไฟจากเตาหลอม ก็ถาโถมเข้าสู่ประสาทสัมผัส

โชตะเห็น: คนตีดาบจาก คอร์ดาเนียม, ช่างหลอม อีเธอร์ไนต์ ใส่เตายักษ์, แกนพลัง ซิลเวอร์คอร์ ส่องแสงอยู่ในยาน, เกราะหนักจาก แบล็คฟอร์ซ, ผงแสงของ ลูเมร่า ลอยอยู่กลางอากาศ ราวกับเขาหลุดเข้ามาในอีกโลกหนึ่ง

หมู่บ้านอาร์กัส

วัตน์: “นายหมดสติอยู่ริมเส้นทางขุดแร่ ถ้าฉันทิ้งไว้... พรุ่งนี้นายก็ถูกแร่กลบตายแล้ว”

โชตะเงียบ เขาไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี นอกจากกำมือตัวเองแน่น

กระท่อมช่าง - ยามค่ำคืน

ค่ำคืนนั้น โชตะถูกพามานอนในกระท่อมช่างเก่าใกล้โรงหลอม ร่างกายได้พัก แต่จิตใจกลับไม่เคยหยุดสั่น ในยามหลับ... เขาเห็นทะเลแดง เห็นหมู่บ้านสเตล เห็นเลือด เห็นดาบเพลิงในมือของตัวเอง

Voice Inside: “อย่าหนีสิ... กลับมาใช้ข้า...”

โชตะสะดุ้งตื่น เหงื่อท่วมทั้งตัว ไฟสีแดงวาบขึ้นรอบแขนเสี้ยววินาที และในเงามืดของห้องนั้น... วัตน์ยืนอยู่

ฝันร้ายและผู้เฝ้ามอง

เขามองเปลวไฟนั้นด้วยสายตานิ่งสงบ ไม่ตกใจ ไม่ถอย

วัตน์: “พลังแบบนี้... นายไม่ใช่คนธรรมดา”

โชตะกัดฟัน น้ำเสียงสั่น

โชตะ: “ถ้านายรู้... ก็ฆ่าผมซะเถอะ...”

วัตน์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

วัตน์: “ฉันไม่ฆ่าคนที่ยังอยากมีชีวิตอยู่”

เช้าวันถัดมา วัตน์โยนดาบไม้เล่มหนึ่งให้โชตะ

วัตน์: “แสดงให้ดู”

โชตะ: “ผม... ควบคุมพลังไม่ได้...”

วัตน์: “ฉันไม่ได้ให้ใช้อำนาจ ฉันอยากเห็น ‘ตัวตนนาย’ ต่างหาก”

โชตะกำดาบไม้ ร่างกายเคลื่อนไหวตามสัญชาตญาณ ท่าดาบที่เขาเคยฝึกกับท่านผู้เฒ่าแห่งสเตล ค่อยๆ ปรากฏออกมาทีละจังหวะ วัตน์มอง... นิ่ง ลึก จริงจัง

วัตน์: “ดาบของนาย... ยังไม่ตาย”

ในวันนั้นเอง Weapon Sage แห่งอาร์กัส ได้พบกับ เด็กหนุ่มผู้ถือพลังทำลายล้าง และโดยที่โชตะไม่รู้ตัวเลย...