ตอนที่ 19: พลังคริสตัล กับปีศาจในใจ

ลานฝึกหลังโรงหลอมอาร์กัส

อากาศร้อนระอุจากเตาหลอมที่ไม่เคยดับ โชตะยืนหอบอยู่กลางลาน มือกำดาบไม้แน่น วัตน์ยืนอยู่ตรงข้าม นิ่ง... สงบ... แต่สายตาจริงจัง

วัตน์: “อีกครั้ง”

โชตะพุ่งเข้าใส่ ท่าดาบคมกริบ รวดเร็วเกินเด็กหนุ่มธรรมดา ทุกจังหวะเต็มไปด้วยความกดดันที่อัดแน่นในอก แต่ทันใดนั้น... เปลวไฟสีแดงวาบขึ้นรอบแขน! โชตะชะงัก ดวงตาเริ่มสั่นไหว ลมหายใจเปลี่ยนเป็นถี่รัว

โชตะ: “ไม่... อย่าออกมา...”

พื้นหินใต้เท้าเริ่มแตกร้าว แรงกดดันของพลัง Berserker แผ่กระจายออกมาทั่วลานฝึก ช่างอาร์กัสรอบด้านหยุดมือทันที บางคนถึงกับทรุดลงด้วยแรงสั่นสะเทือนของพลัง

วัตน์: “โชตะ! มองฉัน!”

แต่เสียงนั้น... ไม่อาจผ่านไปถึงจิตใจที่กำลังจมดิ่งลงสู่ความคลั่งได้

เปลวไฟสีเลือดลุกโชนห่อหุ้มร่างโชตะ เงาร่างของ “ปีศาจ” ซ้อนทับอยู่บนเงาของเขา ดาบไม้ในมือ แตกสลายเป็นผงในพริบตา

อ๊ากกกกก!!!

Voice Inside: “ฆ่า... ทุกสิ่ง...”

Berserker ตื่นเต็มรูปแบบ

โชตะคำรามต่ำ เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของมนุษย์อีกต่อไป ถ้าปล่อยต่อไป... ทั้งอาร์กัสอาจกลายเป็นเถ้าถ่าน

วัตน์: “ช่วยไม่ได้แล้ว...”

เขาถอดถุงมือช่างออก เผยให้เห็น คริสตัลสีเงินใสฝังอยู่กลางฝ่ามือ มันเปล่งแสงสว่างขึ้นทันที พลังงานบริสุทธิ์แผ่กระจายออกมาจากร่างของเขา

พลังระดับ 50% ของไคโต๊ะ!

พื้นลานฝึกสั่นสะเทือน อากาศรอบตัวเย็นวูบในพริบตา แสงสีเงินจากคริสตัล ปะทะกับเปลวไฟสีแดงของ Berserker อย่างรุนแรง

วัตน์ก้าวเข้าไปทีละก้าว ท่ามกลางแรงกดดันที่เหมือนภูเขาทับร่าง เลือดไหลออกจากมุมปาก แต่เขาไม่หยุด

วัตน์: “โชตะ! ถ้านายยังอยากมีชีวิตอยู่... กลับมาเดี๋ยวนี้!!!”

การปะทะด้วยเดิมพันชีวิต

คริสตัลในมือส่องแสงจ้า แสงนั้นไม่ใช่พลังทำลาย แต่คือ พลังแห่งการ “ดึงสติ” แสงสีเงินพุ่งเข้าโอบรอบร่างโชตะ กดทับเปลวไฟสีแดงอย่างสุดกำลัง สองพลังปะทะกันกลางอากาศ เสียงดังสนั่นราวกับจักรวาลแตกออก

โชตะคำรามลั่น ร่างกายสั่นสะท้าน ดวงตาสีแดงเริ่มสั่นไหว ก่อนจะค่อยๆ จางลง... ช้าๆ เปลวไฟดับลงบางส่วน แต่ยังไม่หายไปทั้งหมด โชตะทรุดเข่าลงกับพื้น หอบหายใจราวกับคนจมน้ำ

วัตน์เองก็ทรุดลงเช่นกัน เลือดไหลจากแขนที่ใช้พลัง คริสตัลในมือแตกร้าวเล็กน้อย

วัตน์: “แค่นี้... ฉันดึงนายกลับมาได้... แค่นี้จริงๆ...”

โชตะมองมือของตัวเอง ที่ยังมีเปลวไฟสีแดงลุกวาบเป็นพักๆ

โชตะ: “มัน... ยังไม่หายใช่ไหม...”

วัตน์: “ใช่ พลังของฉันมีแค่ ๕๐% มันพอจะ ‘ดึงสติ’ นายกลับมาได้ แต่... มันไม่สามารถทำให้ Berserker ของนาย หายไปได้”

โชตะ: “งั้น... ผมก็ยังเป็นระเบิดเวลาอยู่ดี...”

วัตน์: “งั้นก็แค่... เราต้องสร้าง ‘สิ่งที่ควบคุมนายได้’ ขึ้นมา”

เขาหันกลับไปมองเตาหลอมอาร์กัส แสงไฟสะท้อนในดวงตาแน่วแน่ “ด้วยแร่ทั้งห้า... ฉันจะสร้างอาวุธที่ ‘ผูกชีวิต’ กับ Berserker ของนาย”

โชตะเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เต็มไปด้วยความกลัว เริ่มมีแสงแห่งความหวังเล็กๆ ปรากฏขึ้นเป็นครั้งแรก และในวันนั้นเอง Berserker แห่งทะเลแดง ได้ยอมรับ Weapon Sage แห่งอาร์กัส เป็น “พวกพ้อง” อย่างแท้จริง