ตอนที่ 20: อาวุธถ่ายเทพลัง Berserker

เตาหลอมศักดิ์สิทธิ์แห่งอาร์กัส

ค่ำคืนนั้น... เตาหลอมแห่งอาร์กัสไม่เคยร้อนเท่านี้มาก่อน เปลวไฟสีขาวอมแดงพวยพุ่งสูงราวกับจะเผาทะลุท้องฟ้า แร่ทั้งห้าถูกจัดวางเรียงรอบวงหลอมอย่างสมบูรณ์แบบ

• อีเธอร์ไนต์ - แกนรับพลังชีวิต • คอร์ดาเนียม - โครงอาวุธ • แบล็คฟอร์ซ - ชั้นดูดซับแรงคลั่ง • ซิลเวอร์คอร์ - ตัวควบคุมเสถียรภาพ • ลูเมร่า - ตัวประสานจิตวิญญาณ

แร่ในตำนานทั้ง 5

และตรงกลางวงนั้น... โชตะ นั่งคุกเข่า มือทั้งสองข้างสั่นไม่หยุด พลัง Berserker ในร่างยังคงปะทุเป็นระยะ แม้จะถูกคริสตัล ๕๐% ของวัตน์กดไว้แล้วก็ตาม

โชตะ: “นายไม่จำเป็นต้องเสี่ยงถึงขนาดนี้ก็ได้... แค่นายดึงสติผมได้... ผมก็...”

วัตน์ส่ายหน้าช้าๆ ดวงตานิ่ง แต่แน่นแฟ้นอย่างประหลาด “มันไม่พอ ฉันไม่สามารถยืนคุมสตินายไปทั้งชีวิตได้”

เขาเดินไปยืนหน้าเตาหลอม เปลวไฟสะท้อนในดวงตาแน่วแน่ “แต่ว่าฉันสร้าง ‘ที่ระบายพลัง’ ให้นายได้”

วัตน์: “อาวุธเล่มนี้ไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อ ‘ผูกชีวิต’ นาย แต่มันถูกสร้างมาเพื่อ... ถ่ายเทพลัง Berserker ออกจากร่างของนายบางส่วน”

เขากำหมัดแน่น “มันจะช่วยให้นาย... มีสติอยู่ในร่างมนุษย์ได้ แม้ในเวลาที่พลังคลั่งจะตื่นขึ้นก็ตาม”

โชตะ: “งั้นแปลว่า... ผมจะไม่กลายเป็นปีศาจตลอดเวลาอีกแล้วงั้นเหรอ...?”

วัตน์: “ใช่... แต่มันก็ไม่สามารถลบ Berserker ออกจากตัวนายได้ทั้งหมดเหมือนกัน นายจะควบคุมมันได้... แค่ “บางส่วน” เท่านั้น”

วัตน์: “ต้องใช้เลือดของนายเป็นตัวเชื่อม ไม่ใช่เพื่อผูกชีวิตกับอาวุธ... แต่เพื่อให้มัน ‘ดึงพลังส่วนเกินออกจากร่างนาย’ ได้”

โชตะมองมีดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า และกรีดแขนตัวเองโดยไม่ลังเล หยดเลือดสีแดงเข้ม ตกลงบน อีเธอร์ไนต์ ที่กำลังหลอมละลาย

วูบบบบบ!!!

วินาทีนั้นเอง- พลัง Berserker ปะทุขึ้นอย่างรุนแรง! เปลวไฟสีแดงดำพวยพุ่ง เสียงคำรามของปีศาจดังก้องจากภายในเตาหลอม โชตะทรุดลง กุมอกแน่น

โชตะ: “มันกำลัง... ดึงพลังออกไปจากผม...!”

วัตน์: “ทนไว้! ถ้ามั้นผ่านไปได้... นายจะไม่ต้องถูกพลังนี้ฉีกสติอีกแล้ว!”

แสงทั้งหมดดับวูบในพริบตา ความเงียบเข้าปกคลุมเตาหลอมทั้งอาร์กัส และในวงเวทนั้น... อาวุธสีดำอมแดง ลอยค้างอยู่กลางอากาศ ลายพลังอีเธอร์ไนต์ไหลเวียนเหมือนเส้นเลือด แกนซิลเวอร์คอร์เต้นช้าๆ ราวกับกำลัง “หายใจ”

อาวุธถ่ายเทพลัง ถือกำเนิด

อาวุธแห่งจิตวิญญาณ

วัตน์พยายามเอื้อมมือไปแตะ แต่อาวุธไม่ตอบสนอง จนกระทั่ง... โชตะลุกขึ้น ทั้งที่ร่างกายยังสั่น และยื่นมือไปจับมัน ทันทีที่สัมผัส- พลัง Berserker ในร่างเขาลดลงอย่างชัดเจน! ไม่หายไป แต่ “สงบลง”

โชตะหอบหายใจ ดวงตากลับมาใสเหมือนมนุษย์อีกครั้ง

โชตะ: “ผม... ผมยังได้ยินเสียงมันอยู่... แต่ผม... ไม่ถูกมันควบคุมแล้ว...”

วัตน์ทรุดลงกับพื้นทันที เลือดไหลจากแขนที่ใช้พลังคริสตัล รอยร้าวบนคริสตัลเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งเส้น โชตะรีบเข้าไปประคอง

โชตะ: “ทำไมนายต้องฝืนขนาดนี้... มันไม่ใช่เรื่องของนายแท้ๆ...”

วัตน์ยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนที่สุดตั้งแต่โชตะเคยเห็นมา “ไม่รู้สิ... รู้ตัวอีกที... ฉันก็ไม่อยากให้นายต้องเจ็บอีกแล้ว” เขาหันหน้าหนีเล็กน้อย “อาจเพราะ... ฉันเริ่มมองนายเป็น ‘น้องชาย’ ไปแล้วมั้ง”

โชตะ: “ผม... เคยเกือบฆ่าคนทั้งหมู่บ้าน... ผมไม่คู่ควรกับคำว่า ‘พวกพ้อง’ ด้วยซ้ำ...”

วัตน์ยกมือขึ้นวางบนหัวเขาเบาๆ

วัตน์: “พวกพ้อง... ไม่ได้วัดจากอดีต แต่วัดจาก นายยังเลือกจะไม่ทำร้ายใคร ทั้งที่มีพลังจะทำลายทั้งโลกได้หรือเปล่า”

และในคืนนั้นเอง... Weapon Sage แห่งอาร์กัส ได้ยอมรับ Berserker แห่งทะเลแดง เป็น “พวกพ้อง”... โดยไม่รู้ตัวว่า เขาจะปกป้องเด็กคนนี้ไปทั้งชีวิต