ตอนที่ 21: พายุแรกแห่งอาร์กัส

อาร์กัส - ยามค่ำคืนที่งดงาม

คืนหนึ่งที่อาร์กัสงดงามที่สุด ดาวสีเงินยังคงส่องสว่าง ผงลูเมร่าลอยกลางอากาศเหมือนแสงหิ่งห้อย เสียงหัวเราะของเด็กๆ ดังไปทั่วลานหลอม

โชตะกำลังช่วยคุณป้าช่างประสานโลหะ ยกถังน้ำหล่อเย็นขนาดใหญ่ ในขณะที่วัตน์ยืนมองจากไกลๆ ด้วยรอยยิ้มบางที่เจ้าตัวไม่เคยรู้ตัวว่ามีมาตลอด

ความสงบสุขที่อาร์กัส

อาร์กัส… กลายเป็นบ้านของโชตะไปแล้วจริงๆ

ช่วงเวลาที่งดงามที่สุด

โชตะ: “พี่วัตน์! วันนี้ผมหั่นโลหะตรงขอบได้เรียบกว่าวันก่อนนะ!”

โชตะโบกมือเรียก วัตน์เดินเข้ามา ใส่มาดนิ่งปนเอ็นดู

วัตน์: “ก็ดี… ถ้าไม่ดี ฉันให้เริ่มใหม่จนมือพองไปเลยล่ะ”

โชตะหัวเราะ เด็กๆ วิ่งมาหาเขา จับแขน จับมือ ชวนไปเล่นดาบไม้

เด็กๆ: “พี่โชตะ ไปเล่นกันๆ!”

โชตะหันไปมองวัตน์ เหมือนรออนุญาต วัตน์พยักหน้า

วัตน์: “ไปเถอะ นายหัวเราะได้และยิ้มได้แล้ว อย่าให้พลังนั่นมาบดบังชีวิตนาย”

โชตะยิ้มกว้างที่สุดในชีวิต แล้ววิ่งไปเล่นกับเด็กๆ วัตน์มองตาม หัวใจเขาอบอุ่นจนแปลกใจตัวเอง

Voice Inside: “ถ้าต้องปกป้องเด็กคนนี้… ฉันจะทำทั้งชีวิตก็ยังได้”

และแล้ว… พายุแรกก็มา

ทันใดนั้น-

ตูมมมมมม!!!

เสียงระเบิดดังสนั่นจากทิศตะวันตกของหมู่บ้าน พื้นอาร์กัสสั่นสะเทือนราวกับมีบางอย่างหนักหลายตันตกลงกลางดิน ชาวบ้านหยุดนิ่ง เสียงหัวเราะดับลงในพริบตา

วัตน์หันขวับไปตามเสียง ดวงตาเปลี่ยนจากอ่อนโยนเป็นความคมเข้มแบบนักรบ

วัตน์: “ทุกคน เข้าไปในถ้ำหลบภัย!”

ช่างอาวุธรีบพาเด็กๆ หนี แต่โชตะ… ยืนนิ่ง เหมือนร่างกายไม่ตอบสนอง หัวใจเขาเต้นแรง พลัง Berserkerปะทุขึ้นทันที ราวกับ

เด็กๆ: “บางสิ่ง”

กำลังกระตุ้นมันจากภายนอก

Voice Inside: “กลิ่นของปีศาจ… กลิ่นเดียวกับวันที่หมู่บ้านสเตลถูกสังหาร”

โชตะสั่น ดวงตาเริ่มกลายเป็นสีแดง

โชตะ: “ไม่นะ… อย่า… ตอนนี้ไม่ได้…”

วัตน์กระโจนเข้ามาจับไหล่เขา พูดเสียงเข้มที่สุดเท่าที่เคยพูด

วัตน์: “โชตะ! มองหน้าฉัน!”

แต่แรงสั่นสะเทือนลูกที่สองมาถึง-

ตูมม!!

เปลวไฟสีดำลอยขึ้นฟ้าจากนอกกำแพงอาร์กัส โชตะทรุดฮวบ ร่างกายถูกปีศาจในตัวพยายามแย่งครอบงำอีกครั้ง

อาวุธถ่ายเทพลัง… มันตอบสนองเอง

อาวุธถ่ายพลังของโชตะ ที่ถูกวางไว้บนโต๊ะหลอม เปล่งแสงสีแดงเข้มออกมาเอง มันสั่น- ราวกับมีชีวิต ราวกับ “มันเองก็ได้กลิ่นของศัตรู”

วัตน์: “มันเรียกหานาย… ไปเอามันเดี๋ยวนี้!”

วัตน์หันไปเห็น ใบหน้ากลายเป็นจริงจัง โชตะกัดฟัน ลุกขึ้น สั่นทั้งตัว แต่ก้าวฝ่าแรงคลั่งไปยังดาบของตัวเอง ทันทีที่มือเขาจับด้ามดาบ- พลัง Berserker ถูกดึงออกไปบางส่วนทันที!

โชตะหอบหนัก ดวงตากลับมามีสติ แม้จะยังแดงอยู่เล็กน้อย

โชตะ: “ผม… คุมมันได้… แม้มทั้งหมด แต่ก็เอาอยู่ครับพี่…”

วัตน์: “ดีมาก… น้องชาย”

การปรากฏตัวของศัตรู

กำแพงด้านตะวันตกถูกพังทะลาย ฝุ่นหินกระจายไปทั่วลม ร่างยักษ์ของ สมุนซาตานระดับสูง ก้าวออกมา ผิวสีดำแตกเป็นลายไฟ ตาเลือดแดง เขาทั้งสี่โค้งเหมือนปีศาจทะเลแดง

สมุนซาตานระดับสูง

มันคำราม-

สมุนซาตาน: “ฉันได้กลิ่น… Berserker… อยู่ที่นี่…”

โชตะตัวสั่น มือกำดาบแน่น ออร่า พลังค่อยๆเพิ่มสูงขึ้น แต่ครั้งนี้… เขาไม่ได้เผชิญหน้าลำพัง วัตน์ก้าวมายืนข้างเขา ดึงมีดคอร์ดาเนียมออกจากซอง แสงคริสตัล ที่แตกร้าวยังคงส่องแสงเข้มอ่อนๆ

วัตน์: “นายไม่ต้องสู้คนเดียวอีกแล้ว”

โชตะ: “พี่วัตน์…”

วัตน์: “ไปสิ น้องชาย- แสดงให้อาร์กัสเห็นว่า นายไม่ใช่ปีศาจอย่างที่ใครคิด”

โชตะยกดาบ พลัง Berserkerพุ่งออกจากตัวเหมือนเปลวเพลิง แต่ครั้งนี้ถูกอาวุธดูดซับไว้กลายเป็นพลังของดาบ เขาคำราม-

ผม… จะไม่ให้ใครทำร้ายบ้านหลังนี้!!